Geweld en relaties

Moet jij je eens voorstellen wat het met je doet. Geweld ervaren als je in een relatie zit waarin jij je afhankelijk voelt. Hoe klein kun je worden? Geweld en afhankelijkheidsrelaties. Als ik er aan terug denk, kan ik nog onder de indruk zijn. Vertrouwen is van groot belang. Zelfvertrouwen. Vertrouwen in jezelf, en in anderen. Een basis die niet voor iedereen vanzelfsprekend blijkt. Als je in veilige, gelukkig en tevreden omstandigheden bent, valt het amper op. Het kan je zomaar ontgaan, dat in je nabije omgeving geweld speelt. Vaak heel anders en meer dan je denkt. Geweld in afhankelijkheidsrelaties is er in vele soorten en maten. Altijd beroerd.

Geweld komt in alle lagen van de bevolking voor, ongeacht opleidingsniveau, leeftijd en regio. Ook ongeacht functie. Geweld komt in het nieuws als het gaat over sportagressie of geweld in de persoonlijke sfeer, in gezinnen of buurten. Er wordt tegenwoordig gesproken over ‘v’echtscheidingen. Wij vecht-scheiden. Bijna een werkwoord. En wie zijn de dupe? Kinderen. Kinderen zijn onze collega’s, werkenden, van de toekomst. Als kinderen en jongeren op jonge leeftijd al geweld moeten incasseren, wat doet dat op latere leeftijd?

Sportgeweld, nogal eens vanaf de tribune, dus van buiten het werkelijke speelveld. Hoe is dat in jouw omgeving? Waar wordt het spel gespeeld? In de wedstrijd, in het samen spelen, of daarbuiten? En wie is de dupe? De spelers, die het spel willen spelen, oprecht, eerlijk en sportief. Kinderen, jongeren, volwassenen. Onze collega’s van nu en in de toekomst. Hoe vernietig je het eerlijke sportieve spel, dat spelen zo leuk en uitdagend maakt? Hoe maak je samen de wedstrijd, het spel om de persoonlijke winst?  Het spel voor de teamwinst?

Team ‘there is no I in team’. Nee, er is geen ‘ik’ in het woord ‘team’. Een team, een succesvol team, bestaat bij de gratie van individuele verschillen die durven en kunnen samen werken. Hoe mooi en belangrijk is dat. In een team, groot of klein, is persoonlijke kwaliteit van belang, is gunnen en gegund worden van belang. Geweld past daar toch niet bij? En toch is het er. Zowel in privésfeer als in de context van werk.

Mentaal en fysiek geweld.  Geweld op de werkvloer. Geweld tussen collega’s. Tussen leiders en volgers. Tussen degene(n) die de macht willen en slecht benutten en degene(n) die er slachtoffer van worden. Je als slachtoffer gedragen is iets anders. Slachtoffer zijn van geweld is ernstig. Het is soms een zeer ongelijke strijd, eenzaam en vernietigend. Destructief voor eerlijke relaties, privérelaties en werkrelaties. En verwoestend voor je eigen waarde, je zelfvertrouwen, je vertrouwen in anderen. Als je pittig mentaal geweld hebt moeten ervaren, volstrekt genegeerd bent, geïntimideerd, gekleineerd of gepest. Als je fysiek geweld hebt moeten incasseren in welke vorm dan ook, dan raak je beschadigd. Mentaal en fysiek geweld veroorzaakt schade.

Er komen deuken in je. Of je die er weer uit krijgt? Dat kunnen we zo niet zeggen. Of er blijft voor altijd een deuk in je, omdat je die ervaringen hebt. Het is onderdeel (geworden) van je bagage, van je historie. Hoe je ermee om gaat is aan jou. Met en zonder hulp kun je vooruit komen, moet je vooruit komen, kun je leren. Eenvoudigweg omdat iedere dag opnieuw een dag is, een week, een maand. Telkens opnieuw een kans om  te veranderen. Wanneer kom je uit de geweldsituatie? Wanneer onttrek je je van de afhankelijkheid? Wanneer en hoe kun je ontsnappen? Volwassenen kunnen keuzes maken. Kinderen ook. Lang niet iedereen lukt het alleen. Hulp inschakelen kan, mag en moet vaak ook, om je deuken enigszins weer uit te deuken.

Op z’n minst is het raadzaam je deuken te bekijken, te herkennen en te erkennen dat ze er zijn. Hoe doe jij dat? Waar ervaar jij geweld? In welke afhankelijkheidsrelatie? Bewustwording. Als ik er nog aan terug denk begint het bij bewustwording. Ik geloof dat niemand zonder geweld door het leven komt.

moed-loesje - op je kop staan

In werkrelaties, waar in eerste instantie mijn beroepsmatige concentratie zich op richt, zie ik geweld. Geweld in afhankelijkheidsrelaties. Macht. Slachtoffers. In de context van werk ben ik er van overtuigd, dat je altijd een keuze hebt. Assertief leren reageren en opkomen voor jezelf. Of accepteren (wat dat ook doet, hoe pijnlijk en verdrietig en frustrerend dat ook is). Of vertrekken uit die situatie. Als je vertrekt kan het een ontsnapping zijn, kan het ook een vlucht zijn. Ik raad je aan je te beseffen wat je aan het doen bent als je uit het geweld, uit de agressie stapt. Waarom doe je dat? Wat wil je? Wat wil je bereiken? Zonder aandacht daarvoor is de kans dat je opnieuw slachtoffer wordt aanwezig. Wil je dat? Waarom eigenlijk? Wat brengt het je?

Zinvolle vragen. Niet altijd gemakkelijk te beantwoorden. Als coach van (dreigende) vastlopers in werksituaties kom ik dit tegen. Ik werk samen met betrokkene(n) individueel en in teams aan (h)erkenning, (verlies)verwerking,  oplossingen, versterking, (zelf)vertrouwen, concrete aanpak, en meer. Toekomstbestendig worden. Veerkrachtig zijn.

Gisteren was ik bij Fier Fryslân in Leeuwarden, het expertise- en behandelcentrum op het terrein van geweld en afhankelijkheidsrelaties. Het heeft diepe indruk op mij gemaakt. Ik legde de relatie tussen geweld en afhankelijkheid in de persoonlijke sfeer en de werksfeer, mijn vakgebied.

Ik wil mij beroepsmatig  sterk maken voor reductie van geweld in werkrelaties!

Pauline

Comments are closed.