Leef, lijf, werk en schrijf

Zweetdruppeltjes vallen op mijn handen, glijden tussen mijn top sportende vingers door op de toetsen, als ik enthousiast zit te tikken. Dit is wat is graag doe. Nee, niet zweten, maar met bezieling schrijven. Levendig. Uren achter elkaar. Met een volle pen op maagdelijk papier mooie letters schrijven voelt zó lekker, dat mijn hart er soms sneller van klopt, maar tikken gaat sneller. Mijn vingers kunnen de gedachten vaak niet eens bijhouden. Beweging. Topsport dus. Mijn handen maken muziek van letters en woorden, op een relatief klein oppervlak, met tien-vingers-blind, bijna. Als ik de woorden zie dansen op het beeldscherm, moet ik even opstaan, andere beweging. Zweetdruppeltjes dansen mee, drup, drup… Het is niet best, denk ik, dat ik overlopend van geestdrift door jaag in woorden. Zomaar, omdat ik het leuk vind. Het koude natte washandje in mijn gezicht en op mijn ogen doet wonderen. Heerlijk. Polsen onder de koude kraan helpt ook. Rust.

Blokje om. Niet te lang achter elkaar zitten, want dat vindt mijn lijf niet leuk. Het protesteert in stilte door verstijving en pijnprikkels te laten voelen in nek, schouders, rug en knieën. Niet leuk. Half uurtje naar buiten maakt lichaam en geest weer blij. Ik loop zo de natuur in achter mijn geliefde plek, waar wonen en werken gemakkelijk gecombineerd worden. Mijn werkplek heb ik bij het raam ingericht. Volop groen uitzicht. Vogels vliegen af en aan op zoek naar voedsel en de eekhoorn zag ik vanochtend ook heen en weer rennen tussen de hazelnoot en zijn ongetwijfeld goed verborgen voorraadschuurtje voor de aanstaande winter. Eerder vanmiddag schoten er twee fazanten door de tuin. Die kwamen van het land achter, onderweg naar de beestenbende aan de overkant, om ertussen te scharrelen. De hovenier zie ik genieten van zijn ezels, een paard, een hangbuikzwijntje, geiten en ganzen. Ik glimlach mee.

Dagelijkse genietmomentjes.

Mijn woorden rijgen zich aaneen tot volzinnen. Werkplezier.

Ik had een drukke werkweek bij de opdrachtgever in de stad. Volle agenda. Wát een omschakeling om vier dagen achter elkaar op kantoor te zitten, drie hoog, in een slecht gereguleerd klimaatsysteem en verbod op het openen van ramen. Ik krijg er binnen enkele uren droge en daardoor prikkende ogen van. Niet fijn. En klagende medewerkers kunnen het werkplezier gemakkelijk om zeep helpen.

Vorige week was ik nog in de schrijverstuin in zuidwest Frankrijk. Volop zomerse temperaturen in september. Anderhalve week relatieve stilte, buitenleven, lekker eten, zwemmen en wandelen, een beetje yoga, meditatie en vooral veel schrijven, vrijwel alles buiten. Op een muurtje, aan een stevige houten tafel, in zachte kussens op een bankje van gestapelde pallets, of ergens anders op een stil plekje met uitzicht op het heuvelachtige landschap. De schrijverstuin van de opmerkelijk gastvrije Sandra en Santi van Simply Canvas & Permaculture, leent zich perfect voor een tijdje teruggetrokken leven en schrijven. En dát is wat ik wil. Rust creëren in de drukte, verstillen en vertragen.

inspirerende werkplek

Mijn dagelijks werk hier in noord Nederland is gevuld geeft mij keer op keer geweldige input waar het gaat om mens, arbeid, levensloop en loopbaan-paden. Allerlei levensgebieden die ertoe doen. Mensenwerk, met (werk)plezier, én frustraties, verlies en verdriet, communicatie en (on)begrip, moeilijke en gemakkelijke keuzes, successen, serieuze motivatie-vraagstukken, en heel veel gekkigheid.

Zeg maar, het gewone leven. Want het gaat dus niet alleen over werk, maar vrijwel altijd ook over andere levensgebieden, over het leven, als mens tussen de anderen, in van alles!

Gebeurtenissen en belevenissen, op regenachtige én zonnige dagen.

Dáár schrijf ik graag over. Gebeurtenissen, emoties, gevoelens, ervaringen… Dikwijls komen de aanleidingen op mijn pad via werk gerelateerde vragen. Het knelt. Er is of dreigt conflict. Verwarring over keuzemogelijkheden voor toekomstperspectieven remt of blokkeert zelfs. En nog veel meer gedoe, of uitdaging. Afhankelijk van met welke bril je kijkt. Als ik coachend, begeleidend en adviserend effectieve interventies kan inzetten, die echt vooruit helpen, voel ik mij gelukkig. Zien groeien! Zien gaan! Angst, aarzeling, lef en plezier gaan mee! Allemaal tegelijk. Ik ook, helpend zolang als nodig.

Ik leef het leven, koester het lijf, concentreer op werk en het schrijfwerk zelf. Moedig en zonder alle antwoorden al te weten speel ik open kaart vandaag. Ik ga (in elk geval) twee sporen bewandelen:

  1. in de privésfeer werk ik aan een kinderboek, voor kinderen en ouders… Heel spannend, want het heeft te maken met eenzaamheid, verdriet en poëzie-album plaatjes…!
  2. én ik ga schrijven voor vakgenoten, werk gerelateerd.

Ik gun mij tijd 🙂 Zo pak ik het het liefst aan: learning by doing… doen, gaan, aangaan! Leren, slikken, zweten, vallen en opstaan. Doen wat werkt. Doorzetten, loslaten of anders vasthouden. Bewust zijn. En er van genieten.

Wat kan dit voor jou betekenen?!

© Pauline Kemkers

 

Comments are closed.